Cahit Akdoğan Yazdı; KAMUDA SAÇ EKTİRME MODASI!

Eskiden saç ektirmek deyince akla sanatçılar gelirdi.
Hani televizyona çıkan, sahneye çıkan, “entel” diye bildiğimiz kesim.
Şimdi öyle mi?
Değil. İş büyüdü, memlekete yayıldı.
Artık bakıyorsun; milletvekili ektirmiş, üst düzey bürokrat ektirmiş, kaymakam ektirmiş, müdür ektirmiş.
Eğitimci, sağlıkçı, din görevlisi derken iş her yere yayılmış.
Hatta hafızların bile ektirdiğini görünce insan bir durup düşünüyor.
“Biz mi geri kaldık acaba?” diye.
Tabii sonuçlar karışık.
Bazısına öyle yakışıyor ki, adam resmen 10 yaş gençleşmiş…
Bazısına da… nasıl diyelim… saç gelmiş ama pek oturmamış.
Sanki kafaya sonradan monte edilmiş gibi duruyor.
Bir eğretilik var yani.
Hatta bazıları var, öyle değişmiş ki tanımak mümkün değil.
Nitekim ismi G ile başlayan bir ilimizde bu iş öyle yayılmış ki; valilikte moda olmuş, Milli Eğitim’de ise bazı müdürler “toplu gidelim indirim alalım” noktasına gelmiş.
İşte bu tablonun en çarpıcı örneklerinden biri de şu.
Yine aynı ilde, bir vatandaş daha önce işi gereği birkaç kez gittiği müdürün makamına giriyor.
Eskiden kel haliyle tanıyor tabii. Kapıyı tıklatıp içeri giriyor.
“Ben ….. müdürü arıyorum” diyor.
Müdür de gayet rahat.
“Buyur, benim.”
Vatandaş dikkatlice tekrar tekrar bakıyor.
“Yok abi, ben ….. filan müdürü soruyorum.”
Müdür gülümseyerek kendinden emin bir şekilde diyor ki;
“O müdür benim.”
Adam zor ikna oluyor, derdini anlatana kadar kafası karışık.
Bir de bu saç ektirenlerin kendi aralarındaki muhabbet var ki sorma gitsin.
Nerede iki kişi karşılaşsa konu hemen oraya geliyor.
“Nerede ektirdin?”
“Kaça ektirdin?”
“Kaç kök attılar?”
“Memnun musun?”
Sanki gizli bir kulüp gibi. Herkes birbirine adres veriyor, taktik veriyor.
Biri yaptırınca öbürü hevesleniyor.
Velhasıl, memlekette kel kalmak neredeyse cesaret işi olacak yakında.
Ama bütün bu işlerin sonunda aklımızda tek bir soru kalıyordu.
Din görevlisi hatta hafız da ektiriyorsa;
Demek ki fetvası da hazırmış!..