Cahit Akdoğan Yazdı; Bu Ne Cüret?

Giresun’da günlerdir kamuoyunun gündeminden düşmeyen bir mesele var.
Alagöz Madencilik faaliyetleri.
Son olarak işletmenin çevreye verdiği zarar, yapılan denetimlerle açıkça ortaya kondu.
Giresun Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü ekiplerinin tespitine göre, işletmeden çıkan atık su Çatalağaç Deresi’ne bırakıldı.
Üstelik bu ilk değil. İhlal tekrarlanmış durumda.
Bunun üzerine Alagöz Madencilik’e 2 milyon 517 bin TL idari para cezası kesildi ve kirliliğe neden olan yeraltı galerisi kapatıldı.
Yani devlet açıkça “dur” dedi.
Ancak tüm bu gelişmelere rağmen kamuoyunun aklındaki soru değişmiyor.
Bu kadar tepkiye rağmen, bu cesaret nereden geliyor?
Günlerdir vatandaş tepkili. Günlerdir aynı konu konuşuluyor.
Peki böyle bir süreçte, bir işletme neden daha dikkatli hareket etmez?
Neden kanunlara ve toplumsal hassasiyete azami özen göstermez?
Dereye kirli su bırakıldığı anda ortaya çıkan manzara ortada.
Canlı yaşamı ciddi şekilde tehdit altında. O sudan içen hayvanların durumu belirsiz.
Ve vatandaşın sorduğu o çarpıcı soru.
Bu derede yaşayan balıklar bugün sofraya gelse, kim gönül rahatlığıyla tüketebilir?
Bu tablo karşısında kim gerçekten “gönül rahatlığıyla yerim” diyebilir?
Kesilen ceza ve uygulanan kapatma kararı önemli adımlardır.
Ancak kamuoyunda bu tür ihlaller karşısında yaptırımların yeterince caydırıcı olup olmadığı sorgulanmaktadır.
Çünkü ortada artık tek seferlik bir hata değil, tekrarlanan bir çevre ihlali vardır.
Bugün o derede zarar gören, yok olan canlıların hesabını kim verecek?
Yarın benzer bir riskle karşılaşılmayacağının garantisini kim sağlayacak?
Eğer kurallara uyulmayacaksa, faaliyetin durdurulması ve gerekli şartların oluşması halinde ruhsatın iptali dâhil en ağır yaptırımların uygulanması artık bir tercih değil, zorunluluktur.
Çünkü mesele sadece bir dere değildir.
Bu, Giresun’un doğasının, yeşilinin ve geleceğinin korunması meselesidir.
Ve tüm bu yaşananların ardından geriye tek bir soru kalıyor.
Bu ne cüret?