Giresun’da geçen hafta bir tarafta acı, gözyaşı ve endişe yaşanırken, diğer tarafta müzik, eğlence ve şenlikler devam etti.
Bir tarafta hayatını kaybeden vatandaşlarımızın acısı, diğer tarafta hâlâ kendisinden haber alınamayan bir vatandaşımızın ailesinin endişeli bekleyişi…
Görele’de aynı aileden 3 vatandaşımız hayatını kaybetti. Keşap Karabulduk’ta ise kayıp olan iki vatandaşımızdan birinin cansız bedenine ulaşıldı. Bir vatandaşımız için arama-kurtarma çalışmaları sürüyor. Selin yaraları da sarılmaya çalışılıyor.
Tam da böyle bir ortamda Çamoluk Bal Festivali, 8. Şebinkarahisar Kültür, Sanat ve Ceviz Festivali, Kulakkaya’da düzenlenen festival, Alişar Köyü Geleneksel Hanım Ağası Eğlencesi ve Tepeltepe Köyü Geleneksel Kır Pikniği gerçekleştirildi.
Festival ve geleneksel etkinliklere karşı değiliz.
Ama zamanlama ve hassasiyet diye de bir şey var.
İnsanlarımız hayatını kaybetmiş, bir vatandaşımız hâlâ kayıpken, ailesi endişe içinde gelecek haberi beklerken eğlence bölümlerinin daha sade yapılması, hatta mümkünse ertelenmesi çok mu zordu?
Ne yazık ki olmadı.
“Vur patlasın, çal oynasın” anlayışı gece yarılarına kadar sürdü.
Üstelik bu etkinliklerde milletvekilleri, siyasiler ve Ankara’dan gelen üst düzey bürokratların da bulunması, ortaya çıkan görüntüyü daha da düşündürücü hale getirdi.
Burada şenlik komiteleri, organizatörler ve ilgili kaymakamlıkların toplumsal hassasiyeti daha fazla gözetmesi gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü olağanüstü bir durum yaşandığında, önceden hazırlanmış programların yeniden değerlendirilmesi gerekir. Konserler ertelenebilir, eğlence bölümleri iptal edilebilir veya programlar daha sade hale getirilebilirdi.
Böyle bir karar almak çok mu zordu?
Bence değildi.
Bir konser ertelenebilir, bir eğlence programı iptal edilebilir.
Ama hayatını kaybedenler geri gelmez.
Bugün Giresun’da dört evde yas var. Bir aile ise hâlâ endişeli bir bekleyiş içinde.
Giresun’un bir parçası Görele ve Keşap ağlarken, diğer bazı ilçelerinde “vur patlasın, çal oynasın” görüntüsü hiç yakışmadı.
Şenlik komiteleri, organizatörler ve kaymakamlıklar bundan sonra benzer durumlarda sadece takvime ve organizasyon planlarına değil, toplumun içinde bulunduğu ruh haline de bakmalı.
Festival de yapılır, konser de düzenlenir, horon da oynanır.
Ama dört can geri gelmez.
Bir kayıp vatandaşımızın ailesinin endişeli bekleyişi ise devam ediyor.
Dört canın toprağa verildiği, bir ailenin hâlâ endişe içinde beklediği yerde müzik ve eğlencenin değil, vicdanın sesi duyulmalıdır.